|
|
|
|
| 29 mei 2011 - zesde paaszondag |
 |
|
|
|
|
|
|
|
|||||||||||
|
Lezingen: 1
Petrus 3,15-18
Wenst u de preken
thuis in uw elektronische postbus
te ontvangen?
U kunt
reageren
|
"Als je mij liefhebt, zul je mijn geboden onderhouden." Waar liefde is, valt de verplichting en het gebod weg. Je doet spontaan wat de ander vraagt. Door de liefde word je fijngevoelig en je weet zonder dat hij of zij het zegt, wat hij of zij wil, en je doet het. Heel anders is het met wie niet liefheeft. Voor hem, voor haar is elke vraag van de ander een last, een gebod. Je doet iets voor hem, voor haar, omdat het moet, omdat de ander anders kwaad zal worden of gewoon omdat je nu eenmaal getrouwd bent. Neem de tien geboden, de geboden van God. Als je mensen liefhebt, als je God liefhebt, ga je niet stelen, je denkt er nog niet aan. Je gaat van een ander geen kwaad spreken. Je gaat dan de man, de vrouw van een ander niet begeren; als je liefhebt ga je respecteren wat van de ander Is. Je gaat je ouders, de ouderen, de zwakkeren niet afschrijven, je gaat niemand kwetsen, niemand pijn doen. Als je God liefhebt, ga je vanzelf bidden, wil je samenzijn met een gemeenschap, om te danken, om te eren en is een uur per week je daarbij niet teveel. Wanneer je het gebod begint te voelen, is het een teken dat de liefde verminderd is. Jezus noemde de liefde waartoe hij opriep een juk en de last die ze oplegt licht. Die last wordt niet weggenomen maar verlicht. Liefde is een hefboom. Je kan meer dragen, meer verdragen. Vroeger, soms nu nog, sprak men in de kerk teveel over die lasten: Let wel, dat moet je allemaal dragen. De tien geboden waren als tien zware emmers, die vijfde emmer, en de zesde en de negende, je doet zware zonde als je dat gebod niet vervult! Door al dat moraliseren werden de geboden alleen maar zwaarder. Jezus doet net andersom: Hij lokt ons naar de liefde. Liefde is een juk, geen last, je kan er aan beide kanten vijf emmers aan hangen en toch nog speels en lichtvoetig door het leven gaan, op zijn zondags. Liefde is een hefboom: je kan meer dragen, meer verdragen... Wel is het zo dat je mensen hebt die je vanzelf bemint, ze zijn zo lief, zo teder, zo dienstvaardig, en zo mooi ook dat je vanzelf liefde voelt en alles zou willen doen wat ze je vragen. Maar je hebt ook mensen op je werk, bazen, collega's en misschien thuis: een norse partner, humeurige ouders, lastige kinderen, veeleisende grootouders, vervelende broers of zussen, die je niet zomaar vanzelf gaat liefhebben. Daar heb je Jezus voor nodig, daar heb je die Helper van het evangelie van vandaag voor nodig: de Geest. Daar moet je voor bidden, alleen of met velen samen. En je moet ervoor openstaan, om die Geest te kunnen ontvangen. Dan moet je luisteren naar Jezus die zei: "Dat is mijn gebod, dat je elkaar liefhebt". Wonder is dat: liefde neemt het gebod weg, en zou zelf een gebod zijn? Of denk je misschien dat liefde een gevoel is? Gevoelens wisselen, 's morgens ben je humeurig en 's avonds uitgelaten, 's morgens ben je dankbaar en 's avonds jaloers. Was liefde een gevoel, dan zou je om 9 uur kunnen liefhebben en rond 18 uur niet meer! Op dezelfde dag! Neen, liefde wekt wel zeer veel gevoelens op, liefde doet ook nadenken, overleggen, een hele tijd, maar na een tijd van denken en veel voelen, beslis je, maak je een keuze en je zegt: ja, ik wil, in goede en in kwade dagen, alle dagen van mijn leven! Beminnen wordt je gebod! Na een tijd van voelen voor Jezus, dankbaarheid, bewondering, blijdschap, na een tijd van nadenken over Jezus' woorden en wijsheid, zeg je: ja ik wil, ik wil je liefhebben in mijn naaste, ook in mijn onvriendelijke of vervelende, mijn zieke of zwakke naaste. Liefde neemt de last van het gebod weg, en toch is ze zelf een beslissing, een gebod! Geput uit Dries Morel, Zijn verhaal is ons verhaal. Tabor, Brugge p. 125-127 |
