De parabels van Gods koninkrijk

De parabels van Jezus zijn zoekplaatjes. Dit wil zeggen: je moet er jezelf in terugvinden. Zoek je zelf in deze tekening. Op wie of wat lijkt u het meest in dit verhaal? Op de zaaier van het goede zaad? Op de slechte man of vrouw die in de nacht onkruid zaait op de akker van een ander? Op de knechten die het onkruid zien en willen wieden? Of op de man die geduld heeft? Misschien denkt u: het onkruid, dat zijn de anderen. Ik ben de goede tarwe. De anderen zijn de oorzaak van problemen in de gemeenschap, in het gezin, in de wereld. Onkruid en tarwe zijn genesteld in mezelf. Ik ben zelf een mengeling van tarwe en onkruid. Alleen als we beseffen dat het onkruid ook in onszelf is zullen we kunnen verdragen dat de anderen fouten maken en gebreken hebben.

Het besef van eigen fouten maakt ons nederig, verdraagzaam en vergevensgezind. Veel huwelijken lopen schipbreuk omdat men van de ander te veel verwacht. De reclame toont ons de ideale, sexy dynamische partner, maar in werkelijkheid bestaat die niet. De ideale parochie, de ideale kloostergemeenschap, het probleemloos gezin bestaat niet. Mensen zijn mensen en waar mensen zijn wordt er ‘gemenst’.

Moeten we onkruid wieden?
De boer zal zeggen ja, Jezus zegt neen. Laat het oordeel aan God over.
Willen we een kerk met alleen mensen die volgens het boekje leven, willen we alleen maar mensen die sociaal geëngageerd zijn, of alleen de echte bidders?
Als we binnen te oordelen en veroordelen schiet er niemand over. Er is steeds het verlangen om schoon schip te maken, te leven in een kerk zonder zondaars.
Wie een gezin wil hebben waarin nooit een boos woord valt of in een bedrijf wil werken waar het tussen mensen nooit eens misgaat, jaagt een droom na.
Het is beter te aanvaarden dat we leven in een tuin met onkruid en dit uithouden.
God spaart iedereen, zegt het boek Wijsheid. Mensen die op God vertrouwen, zullen hun medemensen met zachtheid en mildheid bejegenen.

De parabel van het mosterdzaad is een boodschap van hoop: het kwaad in de wereld heeft niet het laatste woord.
Je moet er op vertrouwen dat het kleine kwetsbare zaadje opgroeit tot een grote struik. Kijk naar de vele mensen die van elkaar houden, die elkaar aanvaarden in hun kleinheid. Kijk naar de ouders die voor hun kinderen in de weer zijn, naar de buren en vrienden op wie je kan rekenen. Kijk hoe veel mensen er in slagen om elkaar te dragen in moeilijke momenten.
Het kleine zaadje dat wij zijn kan door de zachte adem van Gods welwillendheid gaan groeien. Dan zien we hoe mensen inderdaad struiken kunnen worden waarin de vogels beschutting vinden. Op die plaatsen gebeurt het Rijk Gods.

De parabels van Jezus zijn geen uitnodiging om in lijdzaamheid af te wachten en het kwaad zijn werk te laten doen, maar om het kwade te overwinnen door het goede te doen.
Een beetje gist doet het deeg rijzen en groeien. Christenen moeten de gist zijn die de wereld in beweging brengt.
Dat is het bijbels visioen dat ons steeds verder doet denken dan wat het nu is. Het gaat langzaam en vaak in het verborgene, en ook anders dan wij plannen. We mogen onze dromen niet achter ons laten.

Dat bedoelen de parabels: Geef het niet op, verzink niet in berusting. God vraagt niets anders dan dat je Hem binnenlaat. God is inderdaad een zachte kracht, maar die kracht is onze hoop.

Louis Van Hoof